IFS (Internal Family System)

IFS (Internal Family Systems) to podejście psychoterapeutyczne stworzone w latach 80. przez Richarda C. Schwartza. Zakłada, że psychika jest złożona z „części” – wewnętrznych aspektów pełniących różne role (np. krytyk, perfekcjonista, opiekun, buntownik). Nie są one „złe”; zwykle próbują chronić przed bólem, wstydem czy lękiem, choć czasem robią to w sposób kosztowny. W IFS ważna jest też koncepcja „Self” – stanu wewnętrznej obecności i ciekawości, z którego można nawiązywać kontakt z częściami bez walki.

Typowa sesja IFS to uważne kierowanie uwagi do środka: rozpoznanie aktywnej części, sprawdzenie jej intencji, budowanie bezpiecznej relacji oraz stopniowe docieranie do bardziej wrażliwych doświadczeń. Praca bywa wspierana elementami uważności, obrazami i dialogiem wewnętrznym. Celem jest większa integracja, zmniejszenie wewnętrznych konfliktów i bardziej elastyczne reagowanie w relacjach.

IFS bywa wybierane przy przewlekłym stresie, lęku, poczuciu przeciążenia, niskiej samoocenie, trudnych emocjach, a także w pracy z konsekwencjami doświadczeń urazowych. Część osób odczuwa więcej spokoju, samowspółczucia, jasności w podejmowaniu decyzji i lepsze granice.